Statements & dierenverhalen
|
Heeft u een statement of een leuk dierenverhaal?
U kunt deze mailen door hier te klikken.
De beste zullen wij plaatsen op deze pagina.
Gedumpt en verloren.
Wij wonen heel landelijk, onze weg loopt langs een (klein) bos van Staatsbosbeheer. In april of mei kwam ik terug van een avondje
behendigheid, de sport die ik met mijn honden beoefen. Bijna thuis, het schemerde al, reed ik door het bos en plotseling zag ik iets bewegen.
Langs de kant stond een doos. Wat bleek, op de weg en in de berm liepen drie katjes van een maand of drie.
Het kitten dat 'plompverloren' midden op de weg zat, leek te 'denken', "waar ben ik nu toch beland"? De blik in zijn/haar ogen: zo naief,
zo onbevangen. Totaal verloren, zaten ze daar. Daar zaten ze dan. In een berm, op een weg, bij een bos. En daar zaten ze. Zonder thuis. En nu?
Ik hoef de ex-eigenaar niets te zeggen. Hij/zij is eigenaar van een poes die jongen heeft gekregen. Het moet een 'dierenliefhebber'
zijn. De kittens waren vast en zeker schattig, maar werden vanzelfsprekend groter en 'lastiger'. En tja, wat moet je er dan mee.
Ze naar het asiel brengen kost geld en wellicht 'je gezicht'. Ik begrijp best dat er ongelukjes gebeuren en dat je soms écht helemaal geen geld
meer over hebt.
Ik zou het niet kunnen. Ik zou me voortdurend afvragen wat er van mijn kittens terecht was gekomen. Zouden ze nog leven? Zou iemand ze
hebben opgevangen? Redden ze zich? Ik zou me, denk ik, de rest van mijn leven schuldig voelen. Want ook al gaat het om geldgebrek: er moet toch
een oplossing zijn!? Ja, het kost tijd en moeite, misschien wel schaamte. Dat wel. Maar u bent echt niet de enige.
Dat beeld van die drie katjes..daar zaten ze dan.
Ik vertel niet hoe het is afgelopen. Ik wil op geen enkele manier mensen de indruk geven dat katten op deze manier goed terecht komen en zich
wel redden in het bos. Ik weet namelijk dat dat niet zo is. Alleen soms gaat/komt het goed. Een paar jaar geleden vond ik een konijntje: ik
kreeg het niet te pakken en een week (of zo) later lag het dood langs de kant van de weg. En zo kan ik nog even doorgaan.
Marjanda van Splunter
|
Gedumpt en verloren. II
Op een zondag komt er bij De Kattenhulpdienst een melding binnen
van de Dierenbescherming. Mensen - op de terugreis naar Vlissingen - hebben
op de late avond ervoor, bij het douanekantoor tussen Stein en Maasmechelen
bij een vuilnisbak twee kittens gezien. Het vervelende is dat er in de wijde
omtrek, behalve het voorbijrazende verkeer en de vele trucks, geen huis of
moederpoes te bekennen valt. Laat staan hun "baasje". Hoewel de katjes
beslist niet verwilderd zijn, blijken ze toch te bang om zich te laten
oppakken. Na lang wikken en wegen wordt besloten de kittens bij de
vuilnisbak achter te laten. Met een verschrikkelijk bezwaard hart vervolgen
de mensen hun reis naar huis. Direct na aankomst in Vlissingen wordt de
Dierenbescherming in Limburg gemaild met een noodkreet voor de jonge
poesjes. Hierop wordt De Kattenhulpdienst ingelicht. Meteen de volgende dag
worden de twee kittens al gevangen en blijkt er zelfs nog een derde katje te zijn!
De medewerkers van onze stichting zetten zich sinds 1997 in voor
zwerfkatten, en hebben in die jaren heel veel dierenleed en dierenonrecht
gezien. Dat vervult ons iedere keer weer met afschuw. We zouden vaak willen
uitschreeuwen: Mensen denk toch alstublieft goed na voordat u een huisdier
aanschaft! Een huisdier is niet voor even, maar voor zijn hele leven. Bij
een kat kan dat wel meer dan 15 jaar zijn! In die tijd moet hij niet alleen voedsel
en drinken krijgen, maar ook medische zorg en voldoende aandacht.
Els Pieters
|
Er was eens een moederkat en zij had twee kleine kittens. Ze hadden geen thuis en dus behoefte aan eten,
drinken en een warm huis. Toen hebben wij ze meegenomen en ze gegeven wat ze nodig hadden. Dat was nog wat,
overal hingen de kleine kittens in de gordijnen of zaten ze achter/onder de bank of dressoir. Nu zijn ze groot en
zitten ze soms met z'n drieën voor het raam naar lekker voorbij vliegende hapjes te kijken!
Ed Feldbrugge
|
Regelmatig wordt me vertelt dat ik dieren niet met mensen moet verwarren.
Dat doe ik ook niet! Wat veel mensen schijnen
te vergeten is dat mensen een diersoort zijn, met name zoogdieren.
Net zoals bijvoorbeeld: varkens, schapen, paarden, honden, katten, apen etc.
Wanneer, o wanneer gaat de Nederlandse wet het recht op leven van dieren erkennen?
Wanneer gaan we dieren weer zien, niet als (dode) zaken, maar als een levend wezen?
Lia Storm
|
Overweeg ook de factor dieren(leed) mee te nemen
bij het uitbrengen van uw politieke stem op alle
niveaus (gemeente/provincie/landelijk).
Want dieren zelf hebben geen stem!
|
De dierenasielen zitten zo vol met katten dat er bijna geen kat meer bij kan.
Laat daarom alstublieft uw kat castreren of steriliseren!
Dit voorkomt een hoop dierenleed!
|
Dit bericht is voor mensen die voor hun vakantie hun huisdier dumpen in een dierenasiel of op straat.
Dieren hebben gevoel en zijn geen wegwerpartikelen! Denk na alvorens een huisdier aan te schaffen!
Besluit u er een te nemen, haal deze dan het liefst uit een dierenasiel
en realiseer dat ook tijdens de vakantie voor het dier gezorgd moet worden!
Is er op dat moment niemand die de verzorging op zich kan nemen, ga dan naar een
dierenpension. Dat kost natuurlijk geld, maar alles is beter dan uw huisdier zomaar te dumpen.
Dat is misdadig en zeer egoïstisch!
|
Wanneer u op een tv reclame een leuke hond of kat ziet
en deze daarom aanschaft, is dat dan dierenliefde?
In een dierenasiel zijn heel veel lieve honden en
katten die wachten op een nieuw baasje.
Misschien een andere kleur of ras, maar is dat nou zo erg?
We kunnen ze toch daar niet laten zitten!
|
* Terug naar boven.
|
|
©2005-2012 Stichting Mens & Dier Nederland
|
|
| | | | |
